13/10/2005 - YURTDIŞINDA SÜRDÜRÜLEN TVYİ KAPAT OLUŞUMLARINDAN BİR AFİŞ ÇALIŞMASI

Akşam evde ailemizle beraber otururken birden elektriklerin kesildiğini farz edelim. Kalkıp hemen bir mum yakarız. Fakat evde az önce var olan hareketlilik, canlılık kayboldu. Ailemizle birlikte iki çift laf etmek istiyoruz; ama sözcükler boğazımıza düğümleniyor. Konuşacak bir şeyler bulamıyoruz . Evde derin bir sessizlik hakim. Sanki az önce evden çok sevdiğimiz biri ayrıldı. Ne olur biliyor musunuz? Evin içerisinde birkaç tur attıktan sonra, camdan dışarıya bakarak eşimize adeta homurdanır bir şekilde sesleniriz:" Hımm! Hanım baksana dışarıya. Bütün mahallenin elektriği kesilmiş. Gelir gelir birazdan gelir." Tabi aradan biraz zaman geçer; ancak ne gelen vardır ne giden. Biraz daha oflayıp pufladıktan sonra akşam evde seyredemediğimiz filmi rüyamızda seyretmek üzere yatağa doğru yönelir, elimize eşimizle ve çocuklarımızla iletişim kurup, sohbet etmek gibi bir fırsat geçmişken değerlendirmez, uykuya dalarız. Şöyle bir düşünün, televizyonsuz bir hayat geçer mi? Ona o kadar çok alışmışız ki, hayatımızın bir parçası haline gelmiş. Sabah uyanır uyanmaz veya dışarıdan eve geldiğimizde daha kıyafetimizi bile değiştirmeden ilk işimiz televizyonu açmak olur. Televizyon bizim, eşimiz, dostumuz, çocuğumuz ve arkadaşımız olur.